We The Free brengt met succes een wereldwijde gemeenschap van gepassioneerde veganisten in beweging: trotse activisten die hun tijd en energie aan een zaak geven vanuit een gedeeld gevoel van doel, verbondenheid en een gedeelde visie. Nu WTF snel groeit in het aantal teams en organisatoren wereldwijd, en nu onze persoonlijke banden met dat netwerk onvermijdelijk afstandelijker worden en zich online afspelen, is het belangrijker dan ooit dat we onze strategie, onze beslissingen en de redenen daarachter duidelijk, transparant en toegankelijk uitleggen. Dit artikel is onderdeel van een serie die de sluier wil oplichten en de werking van We The Free achter de schermen begrijpelijk wil maken. We hopen dat je je daardoor meer met ons verbonden voelt.
Financiering krijgen
In de begintijd van We The Free zetten we ons allemaal als vrijwilliger in, uit passie voor het project. Zelf werkte ik als manager bij een goed doel in de zorgsector, in een baan die officieel van 9 tot 5 was, maar in de praktijk meestal weken van meer dan 60 uur betekende door personeelstekorten, een hoog personeelsverloop in de sector en de verantwoordelijkheid die bij leidinggeven hoort. Toch lag ik, sinds ik een paar jaar eerder dierenactivist was geworden, ontzettend vaak 's avonds laat te denken: “Hoe kan ik het grootste verschil maken voor de dieren?” Net als de anderen toen geloofde ik zo sterk in de gedeelde visie voor We The Free dat ik bereid was elk wakker moment van mijn vrije tijd als vrijwilliger daarin te steken.
Niet alleen ging elk weekend op aan het ondersteunen van evenementen van onze eerste pilotteams in het Verenigd Koninkrijk, ook elke avond ging op aan het schrijven van beleid, richtlijnen en trainingsmateriaal en aan het meewerken aan het websiteontwerp, het strategisch plan en nog veel meer. En ik kon me niet gelukkiger voelen.
Destijds waren er in de beweging verschillende controverses geweest over slecht financieel beheer, gebrek aan transparantie en in sommige gevallen fraude. Daardoor heerste er een ongemakkelijk gevoel rond geld, zowel in de beweging als binnen ons team, zozeer dat geld een vies woord werd.
We waren het er allemaal over eens dat we het anders wilden doen als onze organisatie ooit financiering kreeg. We wilden transparant zijn naar donateurs en nooit uit het oog verliezen dat we een heilige plicht hebben om ervoor te zorgen dat elke cent die we ontvangen zo effectief wordt besteed als we kunnen, ten dienste van onze missie.
Wil je meer weten over het ontstaansverhaal van WTF? Klik hier.
Lees meer over de “Theory of Change” van WTF hier.
Toen we onze allereerste subsidie aanvroegen en kregen, was dat omdat We The Free zover was gegroeid dat we wisten: nu of nooit. We geloven heel sterk dat het opzetten van WTF-teams over de hele wereld zowel nodig is als impact heeft. Toch werd het steeds moeilijker om onze teams goed te ondersteunen en onze werkzaamheden op te schalen om er meer te kunnen oprichten.
Toen ik de e-mail kreeg dat onze aanvraag voor een kleine startsubsidie van een particuliere stichting was goedgekeurd, om de organisatie van de grond te helpen, sprong ik juichend door mijn huis. Het ging gebeuren. We gingen deze nieuwe organisatie officieel lanceren en ik kon er al mijn tijd en energie aan wijden, niet alleen wat er van me over was nadat ik uitgeput thuiskwam van mijn gewone baan. Tegelijk voelde ik diepe dankbaarheid dat mensen geloofden in wat we hadden opgebouwd, een hernieuwd gevoel van doel en een sterk besef van hoe bevoorrecht ik was (en nog steeds ben) dat ik in de beweging kon werken.
“Werken in de beweging”
Dat is een vreemde uitdrukking, want we zagen dierenrechten nooit als een carrière. Zelf had ik al forse loonsverhogingen afgewezen toen ik besloot uitsluitend te werken voor geregistreerde goede doelen met een missie in de zorgsector, in plaats van voor commerciële zorgbedrijven die me regelmatig banen aanboden via LinkedIn. Daarna ging ik er fors op achteruit in salaris toen ik mijn loopbaan achterliet om WTF mee te lanceren. Voor het team voelde het niet als een baan of een carrière, maar als een bijdrage voor onze kosten van levensonderhoud, zodat we geen reguliere baan nodig hadden. Onze oprechte wens is immers dat ons activisme zo effectief is dat We The Free niet meer hoeft te bestaan, omdat we onze visie hebben bereikt.
Wat veranderde er dan toen we financiering kregen? Hoewel ik offers bracht (mijn vorige carrière waar ik van hield en een hoger salaris), voelde ik schaamte telkens als ik sprak met de organisatoren met wie ik het afgelopen jaar als vrijwilliger had samengewerkt. Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds uitlegde waarom het nodig was dat ik een salaris kreeg, en zelfs vertelde hoe weinig ik verdiende, uit angst voor een kloof tussen mij en onbetaalde medeactivisten.
“Als jonge organisator was de belangrijkste reden dat ik voor lage salarissen was, dat ik de kloof tussen betaalde en onbetaalde leden van een organisatie niet wilde vergroten. Als de salarissen laag zijn, wordt een baan in de beweging gezien als een opoffering in plaats van een voorrecht, en gaan vrijwilligers zich niet afvragen waarom zij gratis komen opdagen terwijl de persoon naast hen wel betaald wordt. Er is ook nog een andere, simpelere reden: lage salarissen zijn goedkoper, en daardoor kunnen we met ons zeer beperkte budget meer voor elkaar krijgen.” - Aidan Kankyoku, Sandcastles Blog
Mark en Paul Engler betogen in This Is An Uprising dat veel historisch krachtige sociale bewegingen zeer lage budgetten en een minimum aan betaalde medewerkers hadden en leunden op vrijwilligers en opofferingen. Natuurlijk zijn er ook tegengeluiden. Critici wijzen erop dat de industrieën waartegen wij strijden enorme salarissen betalen om talent van wereldklasse aan te trekken, en dat wij om effectief te zijn ook talent van wereldklasse nodig hebben. Zo ontstaat een soort wapenwedloop om de publieke opinie.
Het klopt dat onze beweging vaak een draaideur is van mensen die vol enthousiasme en met goede ideeën binnenkomen, om na twee jaar opgebrand te raken en te vertrekken. Ook klopt het dat het voor bepaalde technische functies, zoals full-stack webontwikkelaars, ongelooflijk moeilijk is om mensen te vinden die $200.000 per jaar plus secundaire arbeidsvoorwaarden kunnen verdienen en toch voor het minimumloon willen werken, hoe nobel de missie ook is.
Toen mij werd gevraagd wat ik van dit debat vond, zei ik half als grap dat het WTF-team weliswaar veel lagere salarissen dan gemiddeld neemt, maar dat ik er vooral voor moest zorgen dat ik over een paar jaar genoeg geld overhad voor de therapie die ik nodig ga hebben na alle “vreselijke ellende die ik heb gezien” sinds ik activist ben. Zowel het dierenleed dat ik had gezien als de emotionele last van zoveel onderlinge ruzies had zijn tol geëist. Sindsdien is de grootste verandering dat ons betaalde team is gegroeid tot ongeveer twintig mensen, voornamelijk in deeltijd, en dat ik zowel hun opofferingen als hun impact zie. Ik voel de plicht om hun vriendelijkheid niet uit te buiten en te investeren in hun vermogen om dit vol te houden. Het is het juiste om te doen en het is ook kostenefficiënt. Mensen kwijtraken aan een burn-out na slechts twee jaar is duur, zeker als je werving en opnieuw opleiden meetelt.
Bij onze nieuwe medewerkers zie ik ook een vast patroon. WTF geeft betaalde functies bij voorkeur aan mensen die al als vrijwilliger bij ons actief zijn geweest. Meer dan 80 procent van onze functies gaat naar mensen met een verleden als vrijwilliger. De uitzonderingen zijn technische functies die we niet konden invullen vanuit onze vrijwilligers. En in bijna alle gevallen waarin vrijwilligers doorstroomden naar een betaalde functie, meldden ze dat ze zich in de eerste maand schaamden, het gevoel hadden het niet te verdienen of dachten niet goed genoeg te zijn.
Het bedriegerssyndroom is het hardnekkige onvermogen om te geloven dat het eigen succes verdiend is of op legitieme wijze is bereikt door eigen inspanningen of vaardigheden. - Oxford Dictionary
Voor de goede orde: vrijwilligers die een betaalde functie aannemen, doen het bijna altijd geweldig zodra ze dit eerste gevoel te boven zijn gekomen. We blijven bescheiden salarissen nemen, ruim onder het gemiddelde in de sector, en zoeken daarbij de balans tussen kostenefficiëntie en niet uitbuiten. We houden ook woord als het gaat om transparantie naar grote donateurs, die toegang hebben tot gedetailleerde financiële verslagen en zelfs tot elke bon als ze dat willen. Onlangs hebben we een boekhouder aangenomen die ons helpt de transparantie verder te verbeteren door financiële verslagen op te stellen die we openbaar kunnen delen in de sectie transparantie van onze site.
Hoe het met de financiering in onze beweging staat
Hoewel geld in onze beweging misschien een vies woord is, is het helaas onmisbaar. Af en toe krijgen we van donateurs die We The Free flink hebben gesteund de reactie dat ze verrast zijn door hoeveel we bereiken met zo weinig. Het voelt geweldig om een compliment te krijgen over hoe zuinig en kostenefficiënt we zijn, maar het blijft een feit dat mensen aannemen duur is. Bij de overgrote meerderheid van de non-profitorganisaties in de beweging zijn salariskosten verreweg de grootste post in de jaarlijkse uitgaven. Dat komt niet doordat ze hebzuchtig zijn en buitensporige salarissen betalen, maar doordat zelfs het minimumloon veel geld is als het een jaarlijks terugkerende uitgave is. Het is verleidelijk om naar een salaris van $30.000 te kijken en te denken: “Stel je voor hoeveel goeds er kan worden gedaan als dit naar een toevluchtsoord voor dieren gaat.” Zo denk ik er ook over. Dat is een van de redenen waarom we met wat we hebben zoveel mogelijk impact moeten maken. De gemiste kansen zijn echt. Daar komen nog veel andere kosten bij voor het runnen van een organisatie met impact: webontwikkeling, juridische ondersteuning, salarisadministratie, verzekeringen en meer.
Door het ongemak rond geld zijn we er vaak slecht in om erom te vragen. Het grootste deel van de liefdadigheidsdonaties wereldwijd gaat naar menselijke doelen. Ongeveer 3 procent gaat naar doelen voor dieren. Daarvan gaat het meeste naar goede doelen voor huisdieren, 2 procent naar proefdieren en ongeveer 3 procent naar landbouwdieren. De hele beweging voor de bescherming van landbouwdieren heeft samen een jaarlijks budget van ongeveer 300 miljoen dollar. Dat klinkt als veel, maar de klimaatbeweging ontvangt jaarlijks ruim 10 miljard.
(bron: Animal Charity Evaluators).
We The Free haalt, net als andere organisaties in de beweging, het overgrote deel van de financiering binnen door aanvragen in te dienen bij rijke fondsen die onze missie delen en een veganistische wereld willen zien.
Deze fondsen zijn ronduit geweldig. Ze worden gefinancierd door een handvol superrijke mensen die ervoor kiezen hun middelen te gebruiken voor een betere toekomst voor de dieren, in plaats van voor hedonistische zelfverwennerij. De vragen waar zij 's nachts wakker van liggen zijn dezelfde die ons dwarszitten: hoe kunnen we onze middelen inzetten om het grootste verschil te maken voor de dieren? Hoe brengen we echt iets in beweging? Welke aanpakken werken het best en welke obstakels moeten worden overwonnen? Net als wij bestuderen zij onderzoek, kijken ze naar datasets en halen ze inzichten uit andere bewegingen voor rechtvaardigheid. Onlangs hoorde ik iets interessants over een van de fondsen die We The Free al enkele jaren steunt: ruim tien jaar geleden financierden zij zelfs de documentaire waardoor ik besloot vegan te worden.
Mijn dankbaarheid is enorm. En toch is het nog steeds niet genoeg. De industrieën waartegen wij strijden gebruiken hun middelen om de publieke opinie te sturen. Ze huren mensen in als “Dr Evil” Rick Berman om het vertrouwen in dierenrechtengroepen zo effectief te ondermijnen dat activisten jaren later nog steeds de misinformatie herhalen die zijn campagnes opleverden.
Het is ook niet houdbaar dat de beweging zo sterk leunt op een handvol rijke donateurs. Als zelfs maar één van hen morgen de activiteiten zou stopzetten, zouden veel organisaties met impact instorten.
Fondsenwerving is een essentiële vaardigheid, maar veel van ons in de grassroots geven er geen prioriteit aan omdat het niet grassroots voelt… maar dat is verre van waar: machtsopbouw is altijd een onderdeel geweest van grassroots-succes. De meeste grote bewegingen voor sociale rechtvaardigheid, van arbeidsrechten en de afschaffing van slavernij tot vrouwenkiesrecht, burgerrechten en antikoloniale strijd, zijn grotendeels aangedreven en gefinancierd door mensen uit de arbeidersklasse en niet door elites of bedrijven. Deze bewegingen ontstonden vaak als reactie op economische uitbuiting en politieke uitsluiting, dus deelnemers konden niet rekenen op rijke weldoeners om hun bevrijding te betalen. In plaats daarvan organiseerden ze zichzelf en financierden ze hun inspanningen met ledenbijdragen, inzamelacties in de gemeenschap, onderlinge hulp en organiseren vanaf de basis. Als we willen slagen, moeten we hiervan leren en financiële onafhankelijkheid opbouwen in plaats van te leunen op giften van anderen.
Voortaan zorgen we voor professionele trainingen in grassroots-fondsenwerving voor activisten. We gaan beter worden in het vragen om geld en geven prioriteit aan kleine, regelmatige maandelijkse donaties. We blijven lokale fondsenwerving steunen met regelingen waarbij donaties worden aangevuld. En we blijven transparant terwijl we een positieve, hoopvolle cultuur van fondsenwerving opbouwen, te beginnen met de betaalde WTF-teamleden die onze eigen maandelijkse donaties instellen.
Terugblik
Als ik terugdenk aan die late avonden waarop ik wakker zat en me afvroeg hoe ik het grootste verschil kon maken voor de dieren, was het makkelijk om me de impact voor te stellen van het organiseren van duizenden evenementen. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel zou nadenken over salarissen, financieringsstructuren en de ongemakkelijke gevoelens die daarbij horen. Maar misschien hoort dat erbij als je een beweging laat groeien. We kunnen niet alleen de inspirerende delen uitkiezen. We moeten ook de ongemakkelijke dingen eerlijk onder ogen zien, samen.
Ik doe nog steeds niet alsof ik alle antwoorden heb. Ik leer al doende, net als iedereen in deze gemeenschap. Wat ik wel weet, is dat we proberen iets echts op te bouwen, iets transparants en iets dat respect toont voor de mensen die hun tijd en energie aan deze zaak geven. Als open zijn over geld ons daarbij helpt, dan is het volgens mij elk ongemakkelijk moment waard.
Dus als je tot hier hebt doorgelezen: bedankt. Bedankt dat je er genoeg om geeft om dit te lezen en dat je je inzet op jouw manier, betaald of onbetaald. Bedankt dat je deel bent van deze rommelige, vastberaden, hoopvolle beweging. We zoeken het samen uit en ik ben dankbaar dat ik dat met jou mag doen.
